Je belandt maar weer eens in een bistro, eentje die je nog niet hebt bezocht. Want de oudste zoon (5) drong zo aan. Hij doet dat graag, op restaurant gaan. Of er ook een speeltuin is, wil hij weten als we al geparkeerd zijn op de kiezels voor het rustieke pand. Als duidelijk wordt dat er geen speeltuigen zijn en als het uitzicht op de tuin-met-vijver-met-japanse-kois-weet-je-wel-hoe-duur-die-zijn begint te vervelen moet je iets anders bedenken. De tomatensoep kan de ondraaglijke saaiheid van het resto-bezoek even verdrijven, maar dan moet er iets anders komen.
‘Ok, raden jullie maar wie ik ben,’ begint de moeder. Ze heeft geluk want ze krijgt meteen de volle aandacht.
Op de wijze van grootmoeder spreekt de moeder een zinnetje uit. ‘Doeduw zokken izaan’. Helaas gokt de oudste zoon dat ze een lid van de Familie Backeljau imiteert, ‘die van in die supermarkt van verf enzo’. De bomma. Fair enough.
De moeder gaat over tot het meer eenvoudige werk. Er staat immers nog een plat américain voor haar neus. (Een bewuste keuze. Het wordt niet koud).
Een olifant, een aap, een trein, een konijn, een wolf.
Een vogel? Nee, geen vogel? Wél een vogel! Moeten wij raden wélke vogel, mama? Maar nee! kijk eens naar mijn armen, ik beweeg die toch niet? Ah ja, een vliegtuig!
De moeder waakt erover dat de gisdecibels binnen de perken blijven. Het is kiezen tussen kinderen die tussen de benen van ijverige obers flitsen en wat ongeoorloofde animo aan tafel. De kunst is: zet het spel in gang en laat de kinderen het overnemen.
‘Doe eens een uil na, Rik.’
‘Tsiep tsjiep tsjiep.’ De jongere broer (3) fladdert er zelfverzekerd bij.
De moeder schudt nog wat frieten op haar bord.
De vijfjarige zoon zit een moment roerloos, knippert nauwelijks met zijn ogen. Of de houding van zijn armen bij de opdracht hoort is niet helemaal duidelijk.
‘Weten jullie het?’ De woorden ontsnappen tussen zijn lippen alsof het weerspannige gevangenen zijn.
De moeder haalt haar schouders op. De vader zet een vragende blik op -een gezichtsuitdrukking die de gezinsleden het meest vertrouwd is- en dan onthult de zoon enigszins ontgoocheld zijn mimespel:
‘Een aardbei, ik was een aardbei.’
Super
)