‘Mama, ik heb Jezus gezien!’‘
Onno (toen 4 jr 5 mnd) spotte een stenen beeld in een nis van een gebouw waar we met de auto voorbijreden.
‘Mama, wanneer was Jezus levend?’
Ik had toen een levendige discussie kunnen inzetten over de Jezus van alledag, alive-and-kicking in al het goede dat we doen, aanwezig in elk warmhartige ziel, maar ik was er nogal zeker van dat dat niet het antwoord was dat hij verwachtte. Bovendien had ik er een drukke werkdag opzitten en hield ik het op ‘dat is héél lang geleden hoor.’ En om het concept ‘lang geleden’ kracht bij te zetten voegde ik eraan toe dat er toen nog geen televisie was.
Onno veerde op uit zijn autostoel. ‘Mama!’ begon hij verschrikt, ‘heeft Jezus dan nooit naar de televisie kunnen kijken?’
Ja, die Jezus had een echt hondenleven geleid, dat was wel duidelijk.
Omdat ik even niets beters kon verzinnen wilde ik toegevoegd hebben dat er ook nog geen auto’s waren in Jezus’ tijd.
Dat maakte niet tot mijn verbazing niet zoveel indruk.
‘Ja mama, dat wist ik wel, hoor. Maar er waren toen zeker wel oldtimers?’
wow!
Een driedubbele portie van Elise haar schrijfsels! Ik voel me gelijk een klein kind bij wie de sint het schoentje gevuld heeft!!!
En echt waar, door de manier waarop je tegen jouw kapoentjes praat kan ik me de tijd zoooo goed herinneren dat je als collega altijd grappig uit de hoek kon komen. Keep up the good work!