Zij heeft een bedrijfswagen. Tranen met tuiten aan de benzinepomp, maar niet voor haar. Zij gooit de bak met plezier vol en denkt tegen beter weten in niet aan de wereldeconomie. Hoogtijd om de ozonlaag nog eens aan te vallen.
Ze doen er zoals steeds veel te lang over om hun spullen te pakken (Luiers mee? Ja. Reservekleren mee? Ja. Spuugdoekjes mee? Ja.).
Haar voorstel: op een landkaart een plaatsje in Vlaanderen aanprikken. Geblinddoekt! Voorwaarde is dat de punaise dan in een gat moet zitten waar ze nog nooit van hebben gehoord. Haar man vindt dat te avontuurlijk.
Hun bestemming wordt het Bospark in Lokeren. Dat was zowat haar enige succesvolle vondst na een tijdlang googlen op kleuters-uitstap-zomer. Terwijl de kinderen in slaap vallen in de auto voelen zij door die radiostilte op de achterbank opnieuw een beetje de twee-eenheid die zij zich herinnert uit lang vervlogen jaren. Al zijn dat er nog maar vier samen.
Het is leuk om de afrit te nemen. Huizen en handelszaken beoordelen naar smaak en vorm.
Ze rijden langs Haentjens Patrick elektro en Jean Van Cleemput Interieurdesign. Aan de kneuterige gordijntjes van deze laatste te zien is het niet de eerste aan wie de vrouw zou denken om bij hun thuis de inrichting te komen verzorgen. Of zou Jean onder de sloef liggen bij zijn Viviane, die haar draperiekeuze op straffe van vechtscheiding aan haar Jean heeft opgedrongen? Jean had nog ingebracht dat zijn imago afhing van zo’n uithangbord, maar daar had Viviane geen oren naar.
Ze vinden een parkeerplaats vlak naast het park en hun oudste zoon ligt nog diep te dutten. Wangetjes lichtroze, zijn rubberen tut half uit de mond, zijn knuistjes losjes op de knieën. Ook onder de kap van de maxi cosi blijft het verrassend stil.
Buiten waaien de blaadjes van de eikenbomen. De zon schijnt, maar er staat een behoorlijke wind. Omdat de vrouw een plotse angstaanval krijgt voor teken en de ziekte van Lyme zegt ze tegen haar man dat ze de kinderen beter laten slapen en dat ze de sightseeing moeten verder zetten.
In de plaatselijke bakker spreken ze Vlaams. Altijd verrassend als je op reis bent en je in je moedertaal wordt aangesproken. De man en de vrouw eten koffiekoeken uit het vuistje en genieten van de rit. Het stuur wordt plakkerig, maar dat deert niet. Zij zijn op Waasland-wake en dan mag er al eens een hygiëneregel sneuvelen.
Ze weten niet goed welke richting ze uit willen -voor het eerst in hun leven létterlijk- maar dat is de pointe van hun nieuw dagtrippersconcept. Enthousiast doet de vrouw een nieuw voorstel: als ze vanaf nu eens iedere vijfde straat rechts nemen. Of nee links, daar voelt zij zich om de een of andere reden beter bij. Ondertussen zijn ze op weg naar Waasmunster, of nee Zeveneken, of nee Belsele, nu rechts, nee links. Langs een mistroostige boulevard wachten meisjes onder rozige lichten tot er een eenzame trucker op visite komt. Naast de villa’s van plezier een keurslager: ‘kwaliteitsdelicatessen’. De vrouw denkt graag aan het moment waarop een dementerende notaris op rust een stuk beenham bestelt in het verkeerde pand.
Voor ze het weten zijn ze in Wachtebeke, wordt de oudste zoon wakker en volgen ze een pijl die hen naar een provinciaal domein brengt. Puyenbroeck heeft geen eikenbomen, maar wel mooie paden, een grote speeltuin en een kinderboerderij. De oudste zoon loopt vol overgave naar een bleek standbeeld van een naakte vrouw. ‘Kriebelen aan de poep,’ roept hij lachend en hij voegt de daad bij het woord. Zijn woorden verwaaien met de wind. ‘Een geluk,’ dacht de vrouw, ‘want straks kan ik hier aan de medewandelaars nog uitleggen hoe het er op zondagochtend in onze badkamer aan toegaat.’
Op weg naar huis staan ze in de file op de expressweg. ‘Dat zijn al die fuckers die het weekend aan zee zijn geweest,’ zegt de vrouw. ‘Let op je taal,’ zegt de man, ‘onze oudste zoon is wakker.’ ‘Aan de kust,’ verbetert de vrouw zichzelf. De man schudt meewarig het hoofd. Het verkeer loopt vaster, het gehuil van de zonen op de achterbank luider. Bepaalde aspecten van het Dagtrippen moeten de man en de vrouw nog finetunen. Rome is ook niet op één dag gebouwd.
